نازنین یارم :
تا کی عاشق باشم و از عشقم دور ...؟
تا کی اسیر تنهایی هایم باشم واز یارم دور ...؟
تا کی باید بخاطر دوری تو اشک بریزم و حسرت آن دستهای گرمت را بکشم...؟
تا کی باید از خدای خویش التماس کنم تا تو را به من برساند ،نزدیک و نزدیکتر کند تابتوانم
تو را در آغوش بکشم؟
تاکی باید صدای غم انگیز آواز مرغ عشق را بشنوم ودلم برایت تنگ شود ؟
تا کی باید غروب پر درد عاشقی را ببینم و دلم بگیرد؟
تا کی باید تنهایی به خورشیدی که آرام آرام به پشت کوه ها میرود نگاه کنم ؟
تا کی باید لحظه ها و ثانیه ها را یکی یکی بشمارم تا لحظه دیدار با تو فرا برسد ؟
خسته ام !
یک خسته دلشکسته ،عاشق بی سر پناه .....
عاشقم !
یک عاشق دیوانه سر به هوا....
تا کی باید کنج اتاق خلوت دلم بنشینم وبا قلم و کاغذ درد دل کنم...؟
تا کی باید دلم را به فرداها خوش کنم وپیش خود بگویم آری فردا وقت رسیدن است...!؟
تا کی باید در سر زمین عشاق سر به زیر باشم وچشمهای خیسم را از دیگران پنهان کنم ...؟
تا کی باید بگویم که عاشقم ،ولی یک عاشق تنها ،عاشقی که معشوقش در کنارش نیست...!؟
تا کی باید به انتظارت زیر باران بنشینم و همراه با آسمان بنالم و ببارم...؟
تا کی باید با دستهای خالی ،با آ غوش سرد ، با دلی خالی از آرزو و امید ، با چشمانی ـــ
خیس و شاکی زندگی کنم ...؟
آری دلبرم ...
تا کی باید تنها صدای مهربان تو را بشنوم ولی در کنار تو نباشم عزیزم..!
تا کی ...؟
تا کی...!!!
