گاه و بی‌گاه دلم هوای دریا را می‌کند. ساحل را نمی‌گویم، دریا خودِ خودِ دریا را می‌گویم. دلم می‌خواهد ساعت‌ها و روزها و هفته‌ها میان دریا باشم. در آرامش و طوفان و مهر و خشم‌اش.در این مجموعه‌ی کوتاه‌،‌ تلاش می‌کنم بگویم، چرا دریا را دوست دارم. دریا را دوست دارم، چون دلم برای لم دادن به عرشه‌ی کشتی و دیدن غروب خورشید و پرواز پرنده‌ای آزاد و تنها تنگ شده است. اما دلم هوای تو را می کند دلم تاب نوشت برای تو را دارد و از اعماق دریا تو را می جوید بهترین من دریا بهانه ای است که موجهاش تو را به من برسانند دریا بهانه ای است تا در ارامش چشمانت و رنگی آبیش وجودم از آرامش تو لبریز شود.

دریا بهانه ای برای رسیدن به تو است.

دوستت دارم مرد دریایی من (احسان خوبم)